Ілля Сін і ягонае ‘Libido’ – гэта перапрацоўка агульнабеларускіх архетыпаў пра нашыя гарады і вёскі, нашыя думкі і мары, наш быт і нашую культуру. Час, калі адбываюцца дзеі кнігі, зусім не важны, бо змянілася так мала. Сінематаграфічна-сюррэалістычная кніга пра экзістэнцыйны жах у постсавецкім мегаполісе. Тут разам з галоўнай гераіняй пасяліліся робаты-сэксцацкі і  выбуховыя снарады, у царкву пераехалі гандлёвыя шэрагі, а суконная шэрасць усё ніяк не хацела сыходзіць з бясконцых 90-ых. Зрэшты, такія вобразы – гэта што? Нішчымныя дэкарацыі да жыцця Марыі і ейных пошукаў кахання, ці сапраўдныя акторы, чыё амплуа ‒ нашая рэчаіснасць.